Archive for the ‘ராமாயணம்’ Category

சுவதேசி இந்தியவியல் மாநாடு (3) – டிசம்பர் 22, 23 மற்றும் 24 தேதிகளில் நடந்த நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு அறிக்கை – பூர்வ பக்ஷம், உத்தர பக்ஷம் – கலந்துரையாடல்கள் (3)

திசெம்பர் 27, 2017

சுவதேசி இந்தியவியல் மாநாடு (3) – டிசம்பர் 22, 23 மற்றும் 24 தேதிகளில் நடந்த நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு அறிக்கைபூர்வ பக்ஷம், உத்தர பக்ஷம்கலந்துரையாடல்கள் (3)

Rajiv Malhothra, Sheldon Pollock

பூர்வ பக்ஷம், உத்தர பக்ஷம் என்றால் என்ன?: இம்மாநாட்டவர், இந்த முறைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதனால், இவையென்ன என்று முதலில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. தர்க்கம், வாத-விவாதங்களில், வேண்டிய முறைகளை “தெய்வத்தின் குரலில்”, ஶ்ரீ சந்திரசேகர ஸ்வாமிகள் அழகாக விவரித்துள்ளார்[1]:

  1. ஓர் ஊரில் ஒரு வழக்கு வந்தால் அலஹாபாத்தில் இந்த மாதிரி வந்த கேஸில் இந்த மாதிரித் தீர்ப்பு செய்திருக்கிறார்கள், பம்பாயில் இப்படித் தீர்ப்பு பண்ணினார்கள் என்று தெரிந்துகொண்டு அவைகளை அநுசரித்துத் தீர்மானம் செய்கிறார்கள் [precedance of law].
  2. அதுபோல ஓர் இடத்தில் அர்த்த நிர்ணயம் செய்ததை வேறு சில இடங்களில் எடுத்து அமைத்துக் கொள்ளலாம் [established law].
  3. இப்படி ஆயிரம் விதமான விஷயங்களை எடுத்துக் கொண்டு எவ்வளவு யுக்தி உண்டோ அவ்வளவினாலும் ஆக்ஷேபணை செய்து அவ்வளவையும் பூர்வபக்ஷம் செய்து நிர்ணயம் செய்வது மீமாம்ஸை [collective defence in argument].
  4. முதலில் ஒரு வேதவாக்கியத்தை எடுத்துக் கொள்வது (விஷயயாக்யா) [taking one hypothesis, theory or law];
  5. இரண்டாவதாக அதன் அர்த்தம் இதுவா என்ற கேள்வி (ஸம்சயம்) [questioning its validity];
  6. மூன்றாவதாக எதிர்த்தரப்பிலே அர்த்தம் பண்ணுவது (பூர்வ பக்ஷம்) [getting view from others];
  7. நாலாவதாக, அந்தத் தரப்பை ஆக்ஷேபிப்பது (உத்தரபக்ஷம்) [refuting such views obtained from the opponents];
  8. ஐந்தாவதாக, கடைசியில் இதுதான் தாத்பரியம் என்று முடிவு பண்ணுவது (நிர்ணயம்) [finally, asserting that this is the valid argument].
  9. ஒவ்வொரு விஷய நிர்ணயம் ஒவ்வொர் அதிகரணமாக இருக்கிறது [However, each fact has its own merit, as specific case laws are applicable only to the specificapplicants or respondents in the cases involved].
  10. முடிவாக எல்லோருமே ஏற்றுக்கொண்டால் தான், அது உண்மையாக கருதப்படுகிறது.

Purvapaksha-uttarapaksha

இவற்றில் பூர்வ பக்ஷம், உத்தர பக்ஷம் எடுத்துக் கொண்டு, ராஜிவ் மல்ஹோத்ரா போன்றோர்[2], “நடைமுறையில் நன்றாக பார்த்தது, வாத-விவாதம் புரிந்து அறிந்தது மற்றும் ஒத்த வல்லுனர்களுடன் உரையாடி முடிவுக்கு வந்தது போன்றவற்றின் தொகுப்புதான், இந்திய தர்க்கமுறைகளான, பூர்வ பக்ஷம், உத்தர பக்ஷம் ஆகும். இவை விஞ்ஞான முறைகளுடன் ஒத்துள்ளன. இவை விஞ்ஞான முறைகளுடன் எந்த விதமான இருக்கத்தையும், மோதலையும் உருவாக்குவது அல்ல, ஏனெனில், மறுபடியும் நிகழ்த்தி காட்ட முடியாத மற்றும் அதனால் அவற்றை சரிபார்க்க முடியாத என்ற ரீதியில் 100%” ஆதாரங்களுடன் சரித்திரம் போன்ற வாதங்களுக்குட்படுத்த முடியாது.”

history-withhout-objectivity1

இக்கால சரித்திராசியர்கள் கூறிக்கொள்வது: சரித்திரம் எனப்படுவது, கடந்த காலத்தைப் பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளவை, எழுதப்படுபவை ஆகாது, ஆனால், உண்மையிலேயே என்ன நடந்தது என்பதாகும். ஆனால், 2017ல் ஒருவர் 1000, 2000 வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்தது பற்றி எழுதுகிறார் என்றால், அப்பொழுது, அவர் பார்த்து, படித்து, அறிந்து, புரிந்து கொண்டவற்றை வைத்து எழுதுவதாகும். அம்முயற்சியில், அவர் இருக்கின்ற எல்லா ஆவணங்களையும் –

  1. பார்த்திருக்கலாம், பார்க்காமல் இருந்திருக்கலாம்;
  2. படித்திருக்கலாம், படிக்காமல் இருந்திருக்கலாம்;
  3. எழுதபட்ட மொழி அறிந்திருக்கலாம், அறியாமல் இருந்திருக்கலாம்;
  4. அறிந்தும், புரிந்திருக்கலாம், புரியாமல் இருந்திருக்கலாம்;
  5. புரிந்தும் தனக்கு சாதகமானவற்றை தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம், தேர்ந்த்நெடுக்காமல் இருந்திருக்கலாம்;
  6. அதாவது, பாதகனானவற்றை விடுத்திருக்கலாம், விடாமலிருந்திருக்கலாம்.
  7. தனக்கு தெரியாதவற்றைப் பெற்று எழுதமுடியாது.
  8. ஆக பாரபட்சத் தன்மை, சார்புடமை, மறைப்புத் தன்மை முதலியவை இருக்கத்தான் செய்யும். அதனால், பத்து சரித்திராசிரியர்கள், ஒரே நிகழ்வைப் பற்றி பத்துவித சரித்திரங்கள் எழுதினால், பத்தும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும்.
  9. பெருபான்மையினர் ஏற்றுக்கொண்டது, “சரித்திரம்” ஆகிறது.
  10. அது 100% உண்மையான சரித்திரம் அல்ல, ஏனெனில், சரித்திராசிரியர்களிடம், ஒரு உறுதியான பாரபட்சத் தன்மையில்லாத நிலையை எதிர்பார்க்க முடியாது [Historians need not have objectivity]

Padma Ravichandran, Oli Kannam-Panel discussion-Harvard fund

1.50 முதல் 3.40 வரைஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்நாற்காலி / இருக்கை: மதிய உணவிற்குப் பிறகு, “ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்நாற்காலி / இருக்கை” பற்றி கலந்துரையாடல் நடந்தது. அதில் பத்மினி ரவிசந்திரன் மற்றும் ஒலி? கண்ணன் கலந்து கொண்டனர். ராஜிவ் மல்ஹோத்ரா நடுவராக இருந்தார். வைதேகி ஹெர்பர்ட் மற்றும் விஜய் ஜானகிராமனும் சந்தித்த போது ஹாவார்டில் தமிழ் இருக்கை ஒன்றை அமைக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தனர். ஜானகிராமனும், அவரது நண்பரான திருஞானசம்பந்தமும் சந்திப்பில் கலந்துகொண்டனர். அவ்வாறே ஹார்வார்டு பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழ் இருக்கை அங்கு, தமிழைக் கற்கவும், ஆய்வுகளை மேற்கொள்வதற்கும் வசதி செய்யுமுகமாக நிறுவ முடிவெடுக்கப்பட்டது[3]. தனியார் அறக்கொடைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிறுவப்படுகின்ற பிற கல்விசார் இருக்கைகளைப் போலவே தமிழுக்கான இந்த இருக்கையும் தமிழ் சமூகத்தினால் வழங்கப்பட்ட 600,000 $, நன்கொடைகள் மூலம் அமைக்கப்பட்டது[4]. இப்பொழுது, உரையாடலில், அம்முயற்சி எதிர்க்கப்பட்டது, ஏனெனில், அங்கிருந்து உருவாகும் ஆராய்ச்சிகள் இந்தியாவிற்கு எதிராக இருக்கும் மேலும், அங்கு அமைக்கப்படும் பாடதிட்டங்களிலும், தமிழகத்தவரின் கட்டுப்பாடு இருக்காது. ஆகையால், இந்தியர்களின் தணிக்கைக்கு உட்படும் வகையில் இருக்க வேண்டும் என்று வாதிடப்பட்டது. பத்மினி ரவிசந்திரன் இருக்கையை எதிர்த்துப் பேசினாலும், உணர்ச்சிப் பூர்வமாக இருந்தது.

Harvard - SAngam Professorship=2011

இருக்கை ஏற்படுத்தப்பட்டப் பிறகு நடந்த விவாதம்: கண்ணன் தனது நிலையை விட்டுக் கொடுக்காமல் தான் பேசினார். எவ்வாறு இந்தி திணிக்கப் படுகிறது, என்ன உண்ணலாம்-உண்ணக் கூடாது போன்றவற்றை வைத்து, தமிழுக்கு உலகளவில் மதிப்புப் பெற, இம்முயற்சி அவசியம் என்று எடுத்துக் காட்டினார். . ராஜிவ் மல்ஹோத்ரா எப்படி சீனா, கொரியா போன்ற நாடுகள் நிதியுதவி கொடுத்தாலும், பாடதிட்டங்களில், தமது கட்டுப்பாட்டை வைத்துள்ளது என்பதன சுட்டிக் காட்டினார். எப்படி பாகிஸ்தான் முன்னர் நிதி கொடுத்து, பிறகு விலகிக் கொண்டது என்பதையும் எடுத்துக் காட்டினார்.

Harvard - Sngam Professorship-Patil letter-2016எப்படியாகிலும், ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்நாற்காலி / இருக்கை ஏற்படுத்தியாகி விட்டது. 2011லேயே தீர்மானமாகிவிட்டது[5]. அவர்களும் இணைதளத்தில் ஆவணங்களை வெளிப்படையாக வைத்துள்ளனர்[6]. குறைந்த பட்சம் அமெரிக்காவில் இருப்பவர்களுக்கு இது 2011லேயே தெரிந்திருக்க வேண்டும். இப்பொழுது 2017ல் அதனை எதிர்ப்பது முதலிய விசித்திரமாக இருக்கிறது. ஆகையால், உரையாடலும் முழுமைபெறாமல், முடிவுற்றது. சமஸ்கிருத இருக்கையைப் பொறுத்த வரையில், மைக்கேல் விட்செல் மூலம், ஹார்வார்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதனை அறிந்து கொண்டோம், இனி, தமிழ் இருக்கை மூலம், நாம் என்னப் பெறப் போகிறோம் என்பதனை கவனித்துப் பார்க்கவேண்டும். மைக்கேல் விட்செல் போல, எனக்குத்தான், தமிழ்பற்றி எல்லாமே தெரியும், என்னிடம் தான், எல்லோரும் தமிழ் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் போன்றவர் உருவாகாமல் இருந்தால் சரி!

© வேதபிரகாஷ்

25-12-2017.

[1] Read more: http://amrithavarshini.proboards.com/thread/1147/#ixzz52Q2VqM97

[2] The tradition of purva paksha and uttara paksha is how major Indian systems were established, i.e., through a combination of empirical observation, argumentation, and peer review which strongly resembles the scientific method. This process has never been in tension with the scientific method because it is not bound to absolutist claims of history that are non-reproducible and hence non-verifiable.

Malhotra, Rajiv. “Author’s Response: Cognitive Science, History-Centrism and the Future of Hindu Studies.” Journal of Hindu-Christian Studies 26.1 (2013): 6.

https://digitalcommons.butler.edu/cgi/viewcontent.cgi?referer=https://scholar.google.com/&httpsredir=1&article=1545&context=jhcs

[3] http://harvardtamilchair.org/

 

[4] Tamil Chair Inc. is a 501(c)(3) non-profit organization, Tax-ID 47-5021758, registered in the state of Maryland (USA) that is currently working on fund raising for Tamil chair – http://harvardtamilchair.org/about-us

[5] http://harvardtamilchair.org/download/IntroductionToTamilChair.pdf

[6] http://harvardtamilchair.org/download/sangamprofessorship.pdf

Advertisements

“ராமாயணம் – சங்கம் முதல் முற்சோழர் காலம் வரை”

நவம்பர் 10, 2013

“ராமாயணம் – சங்கம் முதல் முற்சோழர் காலம் வரை”

“ராமாயணம் – சங்கம் முதல் முற்சோழர் காலம் வரை” என்ற தலைப்பில் கே.எஸ். சங்கரநாராயணன் என்பவர், 09-11-2013 அன்று “தமிழ் ஹெரிடேஜ் பவுண்டேஷன்” சார்பில், வால்மீகிக்கேத் தெரியாத “இராமாயணம்” தமிழகத்தில் இருந்தது போலவும், ராமன் தமிழகத்தில் நடந்து சென்றது போலவும் சில இலக்கிய, சிற்பங்களை வைத்துக் கொண்டு பேசினார். ஏ.கே. ராமானுஜத்தின்[1] “300 ராமாயணங்கள்”, மற்றும் ஜைன-பௌத்த ராமாயணங்களையும் புகழ்ந்து விளக்கம் அளித்தார். காலக்கணக்கியல் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல், ஏதோ ராமாயணம் தமிழகத்தில் தான் நடந்தது போன்று, அவர் பேசிய விதமும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.  இதுவரை நாத்திகவாதிகள் தாம்[2] ஏ.கே. ராமானுஜத்தின் “ராமாயணங்களை” துணைகொண்டு வால்மீகியை தூஷித்துள்ளனர்[3].

 
வால்மீகியின் தாக்கம் உலகம் முழுவதும் இருந்தது[4]. எனவே, அந்தந்த பகுதிகளில் உள்ள மக்கள், அந்தந்த கலாச்சாரம், பாரம்பரியம் முதலிய உள்ளூர் காரணிகளூக்கேற்ப தகவமைத்துக் கொண்டு, மாற்றிக் கொண்டு இலக்கியம், சிற்பங்களை உருவாக்கியிருந்தால், அவை வால்மீகிக்குத் தெரியாதது என்றாகாது. வால்மீகி ராமாயணம் அவர்களுக்குத் தெரியாமல் இருந்தது அல்லது அதைப் பற்றி சிற்பிகள் கவலைப்படவில்லை என்றுதான் கொள்ளமுடியும். கல்லில் எப்படி வடிக்க முடியுமோ அதுபோலத்தான் அமைத்திருப்பார்கள். இலக்கியத்திலும், எதுகை-மோனை-சொல்லாடல்கள் மற்றும் ஒப்பீடு, உதாரணம் முதலிய காரணங்களுக்காக உபயோகப்படுத்தப் பட்ட வர்ணனைகள், வார்த்தைகளை வைத்துக் கொண்டு, விளக்கம் கொடுக்க முடியாது.

 
100-700 CE: ஜைன-பௌத்த ராமாயணங்கள் காலத்தின் கட்டாயத்தினால், குறிப்பாக வெகுஜன மக்களின் ஏற்றுக் கொண்ட நிலையினால் அதனை தமகேற்றபடி மாற்றி எழுதிவைத்தனர். ஆனால், அவர்கள் அஹிம்சாவாதிகள், போரிட விரும்வில்லை என்றெல்லாம் ராமாயணம் சங்கரநாராயணன் பேசியபோது வியப்பாக இருந்தது. ஏனெனில் முதல் நூற்றாண்டுகளின் தமிழக சரித்திரம் இருண்ட காலமாக இருந்ததற்கே களப்பிரர்கள் என்கின்ற ஜைனர்கள் தாம் காரணம் என்று தமிழ் பண்டிதர்கள் கூறியுள்ளார்கள். தமிழ் கலாச்சாரம், நாகரிகம், இலக்கியங்கள் அனைத்தையும் அழித்து விட்டதாக குற்றஞ்சாட்டப்பட்டுள்ளது.
பாரதத்தில் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த அல்லது தாக்கம் கொண்டிருந்த இரு மதங்களும் குறைந்தது ஏன் என்று பார்த்தால், அவர்களது சித்தாந்தங்கள் எடுபடவில்லை என்று தெரிகிறது. அஹிம்சைவாதிகளாக இருந்திருந்தால், அப்படி ஏன் நடந்திருக்க வேண்டும் என்று யோசிக்க வேண்டும்.

 
700-1000 CE: சம்பந்தரே அவர்களை கடுமையாகவே சாடியுள்ளார். இடைக்காலத்திலும், ஜைனர்கள்-சைவர்கள் போராட்டங்கள் கர்நாடகப் பகுதியில் அதிகமாகவே இருந்துள்ளன. சரித்திரம் அவருக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை போலும். மேலும், தெற்காசிய மற்றும் தென்னமெரிக்க நாடுகளில் பரவியிருந்ததால், தமிழகத்திலும் தெரியப்பட்டிருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.

 
எச்.டி.சங்காலியா போன்ற தலைசிறந்த அகழ்வாய்வு மற்றும் சரித்திர ஆசிரியர்களின் படி, ராமர் தென்னிந்தியாவிற்கு வரவேயில்லை, லங்கையே மத்திய பிரதேசத்தில் தான் இருந்தது என்று புத்தகங்களில் எழுதியுள்ளனர். அதாவது ராமாயண லங்கை எங்கிருந்தது என்பதில் சர்ச்சை இருந்தது. பூமத்திய ரேகையில், வெகுகாலத்திற்கு முன்பு மூழ்கிய தீவுகளில் லங்கை இருந்தது என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் எடுத்துக் காட்டியுள்ளனர். அதாவது, இப்பொழுதைய இலங்கை  இராமாயண இலங்கை இல்லை என்றாகிறது. அந்நிலையில் இடைக்கால சிற்பங்களை வைத்துக் கொண்டு, ராமாயணத்தை தமிழகத்தில் சுருக்கி, இக்கால லங்கையுடன் இணைத்துப் பேசுவது சரியாகாது.  இவ்விசயங்களைப் பற்றி ஏகப்பட்ட ஆய்வுக்கட்டுரைகள், புத்தகங்கள் உள்ளன.


[4] Chamanlal, Hindu America, Bharatiya Vidhya Bhawan;

http://navalanthivu.blogspot.in/2006/02/valmiki-and-homer-critical-study-of.html

K. V. Ramakrishna Rao, Valmiki and Homer: A Critical Study of alleged Greek influence on Ramayana, Proceedings of the 2oth International Conference on Ramayana, Tirupati, 2005, Vol.II, pp.554-581.